de familiewebsite van Maartje, Leon, Steffie & Lore  alle maanden januari februari maart april mei juni juli augustus september oktober november december   alle jaren 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008  met    De laatste 30 berichten worden getoond. Maak eventueel een andere selectie. woensdag 17 december 2008 Lieve mensen, Vandaag is mijn laatste dag bij Omroep Brabant. Jammer. Raar. Maar ook wel prima na 7,5 jaar. Ik ben bang dat ik jullie ga missen, maar waarschijnlijk doe ik dat niet. Vanaf 1 januari wacht mij een nieuw avontuur in Tilburg, bij het verhuisde en gefuseerde Uit in Brabant. Geen ander werk. Wel gedeeltelijk nieuwe collega’s. En eindelijk in loondienst! Ga ik jullie echt niet missen? Dat moet toch haast wel? Zo’n goede sfeer als op de internetredactie kom je niet vaak tegen. Toch? Maar ook in de rest van het bedrijf heb ik me welkom en gewaardeerd gevoeld om wie ik ben. Dank jullie wel daarvoor. In de keukentjes op de 1e en 2e verdieping liggen vier sneeuwpopjes die je mag weg-eten. Weg is weg. Lekker. Nog een goed leven met veel foutloze berichten toegewenst! Maartje Het liefst had ik door een achterdeurtjes stiekem weg willen gaan. Maar ik wist, onbewust, dat dat niet goed was. Toch wilde ik het mailtje pas in de loop van de middag rondsturen, zodat niet al te veel mensen me gedag konden zeggen. Maar toen ik hoorde dat een andere Omroep Brabant-medewerkster een tamelijk groot afscheid kreeg tussen de middag, besloot ik dat feestje toch maar beter vóór te blijven. Mail en koek rond koffietijd en daarna nog uren lieve woorden, verbaasde collega’s en aardige tot zeer lieve mailtjes. Ik was snotterdesnotverkouden (had bijna niet kunnen komen) maar kuste iedereen gedag. Ze zouden me niet vergeten op hun ziekbed! Tot een bepaald moment hield ik mijn ogen droog, maar vanaf dat moment liepen m’n snotterige hoofd en mijn rode ogen als een soort dikke waas door elkaar. Het treurige gevoel van vorige week vrijdag had ik gelukkig vorige week vrijdag al gehad. Vandaag was warm. Het afscheidscadeautje van m’n internetcollega’s was tussen de luiers van Asja’s kinderen blijven liggen, maar de bloemen waren er wel. Martijn maakte er een mooie foto van. (Natuurlijk waren lang niet alle internetters aanwezig – dat heb je met ploegendiensten.) Om vijf uur ben ik zelfs nog even naar de grote nieuwsredactie beneden gelopen – heb her en der afscheid genomen, wat laatste kiekjes genomen. En toen was ik weg. Echt helemaal weg. 1 reactie(s)   Reageer maandag 15 december 2008 Zelf heb ik de indruk dat onze kerstkaarten dit jaar wat in het water gaan vallen – alle feesten zijn gewoon te dicht op elkaar. Maar bij de kinderen zit het helemaal goed. Nadat Lore haar eerste kerstkaart de maandag na sinterklaas van een klasgenootje had gekregen, startte ze die middag doelbewust, zonder overleg, haar eigen kerstkaartenoffensief. A5’jes werden heftig volgeplakt met stickertjes van voetballers, taarten en muizen en daarna kwam de naam van een van de klasgenoten achterop. De volgende dag was die eerste lichting ook gelijk al uitgedeeld. Ik vond het fantastisch, behalve dat het me handig leek er ook iets kerstigs van te maken – anders zouden ouders er wellicht geen kerstwens in herkennen. Gouden stickertjes met ‘Prettige Feestdagen’ boden uitkomst. Steffie werd ook al snel aangestoken door het kerstkaartvirus en maakte schattige kleine vouwkaartjes met tekeningetjes voor iedereen in de klas. Nu wij nog, misschien. 0 reactie(s)   Reageer zondag 14 december 2008 Eindelijk mocht het een keer: samen onder Steffies bed slapen. Wie had ooit gedacht dat ze ook echt zouden slapen? En nog wel zo zoet… 0 reactie(s)   Reageer zaterdag 13 december 2008 En toen was er ook nog een kerstbrunch bij Omroep Brabant. Voor het eerst met het hele gezin. Naast wat eten en een leuke clown was er een rondleiding door alle studio’s van de omroep: leuk om de familie eens te kunnen laten waar ik nou eigenlijk werktE. Voor mij was het stiekem een beetje een afscheidsbrunch. En toch ook weer niet, want mijn internet-vrienden waren flink afwezig terwijl mijn UitinBrabant-collega’s (op de valreep nog onderdeel van Omroep Brabant) beter vertegenwoordigd waren. Ik hef het glas op de toekomst! Daarna reden we door naar Breda waar de oudere leerlingen van Steffies balletschool een kerstvoorstelling gaven in het Waalse kerkje. Het was weer eens een heerlijke voorstelling met schitterende kostuums. Helemaal uitverkocht. Een kleine blik op de toekomst: volgend jaar mag Steffies groepje ook meedansen tijdens deze voorstelling… 0 reactie(s)   Reageer vrijdag 12 december 2008 Het was vandaag niet mijn laatste dag bij Omroep Brabant. Het was een doodgewone werkdag als alle andere. Maar volgende week zou er wel een laatste dag komen. Ik kreeg een mailtje over het rooster met de feestdagen. Ik las het. Maar ik stond er niet meer bij, natuurlijk. Het mailtje over de Dakar Rally – start op 3 januari - gooide ik ongeopend weg. Nieuwe afspraken over het weerpraatje van Johan Verschuren; ja, die had ik volgende week nog nodig. Terwijl ik de informatie over de tv-programma’s van volgende week bijwerkte, bleek dat er weer collega’s waren geweest die vergeten waren de inhoud op de index-pagina te zetten. Ik stuurde er maar weer eens een mailtje over rond. Was dat niet raar om me daar nog druk over te maken? Volgende week zou ik niet op vrijdag maar op woensdag werken. Ik vroeg me af of die niet zo directe maar vriendelijke collega dan ook zou werken. Ik had geen zin om het te vragen – dan zou ik misschien nu al afscheid moeten nemen. Welke collega’s zou ik ooit nog zien? De meeste collega’s zijn hele fijne mensen om mee te werken. Zou het leuk zijn daar contact mee te blijven houden? Vrijdag is visdag in de kantine. Meestal weerstond ik de gefrituurde inktvis en mossel, maar nu deed ik me er aan tegoed. Niemand merkte het, maar ik liep de hele dag een beetje verdwaasd rond. Alleen bij Karin kreeg ik aan het eind van de dag tranen in mijn ogen. Het was een echte rotdag. Weggaan is niet leuk. En nou moet ik volgende week ook nog afscheid nemen. Ik zie er niet naar uit. 0 reactie(s)   Reageer donderdag 11 december 2008 Vanmiddag heb ik 311 euro bespaard. Min of meer. Nou ja… in ieder gaval 206. Om er weer fatsoenlijk bij te lopen. Niet dat Steffie er niet fatsoenlijk bijliep, dus misschien was het nou ook wel niet echt 206 euro besparing, maar toch op z’n minst IETS. De schoenwinkel in het dorp stopt er mee. Ze hadden al weken kortingen, die niet al te veel voorstelde. Kinderlaarzen van 110 euro, waar 20% vanaf gaat zijn nog steeds errug duur. Er was niets veranderd aan de borden in de etalage, maar iets zei mij dat ik er toch nog eens naar binnen moest gaan. En jawel: alle kinderschoenen voor 19 euri. Lore wilde perse liever afspreken dan nieuwe schoenen – nou, dan niet. Maar Steffie paste laarzen – mocht ze houden. Stevige schoenen – ook in de zak. En toen mocht ze ook nog eens bij de sandalen kijken. Ze keek me ongelovig aan. Mamma paste ook nog een heel mooi stel jongensschoenen, ook 19 euro. Met een toren aan dozen keerden we terug naar huis. 0 reactie(s)   Reageer woensdag 10 december 2008 Lore heeft voor het eerst weer bij Roselinde gespeeld. Volgens Sylvia waren de twee echt gelukkig dat ze weer samen waren. Lore zeulde overal de grote rugzak met sondevoeding mee naar toe – waar Roos met een lange draad aan vastzit. En ze aaide de hele tijd Roselinde kale bolletje, dat nu heel zacht aanvoelt. Ik ben blij voor hun allebei. Hoop dat alles ‘snel’ weer normaal wordt. Het gaat supergoed met Roselinde, maar ze is er nog lang niet. 0 reactie(s)   Reageer dinsdag 9 december 2008 Nog twee weken… Al veel meer dan een jaar roep ik dat Steffie zichzelf heel best af kan vegen na een grote boodschap op de wc. Dat doet ze op school immers ook. Maar altijd bleef ze mij roepen en ach, ik ben de beroerdste niet. Bovendien zie ik wel eens onderbroeken van kinderen die het wèl zelf doen… Een klein jaar geleden zei ik dat er toch ècht een einde aan dat babygedoe moest komen: "Straks ben je acht! Dat kan toch echt niet meer!" Dat vatte Steffie letterlijker op dan de bedoeling was. Tot de dag van haar achtste verjaardag zou ik haar vieze billen schoonmaken. "Heb je beloofd, mamma!!" Okee, okee, maar dan ook echt geen dag langer. Nog twee weken…. 0 reactie(s)   Reageer maandag 8 december 2008 Gister hadden we een heerlijke after-sint-day: niet aankleden, spelen met de cadeautjes, naar Leons tenniswedstrijd kijken, even niks hoeven. Maar vanochtend moesten Leon en ik al weer nadenken over het volgende cadeau-feest: Steffies verjaardag. Want er moeten mensen worden uitgenodigd, een kinderfeestje gepland, cadeaus georganiseerd en zo voort. Op school was het precies hetzelfde: de kinderen hebben nog tien schooldagen tot de kerstvakantie, dus vanochtend werd onmiddellijk met de eerste kerstkandelaar gestart. 0 reactie(s)   Reageer zondag 7 december 2008 En vanavond durfde Steffie ineens wel in het donker naar buiten. Gewoon in haar eentje achter in de donkere tuin de stelten opgeruimd. "Waarom nu wel en gisteren niet?" vroeg ik haar. "Gister waren er toch allemaal monsters en dieven in de tuin?! Dat stond in dat gedicht!" 0 reactie(s)   Reageer zaterdag 6 december 2008 Om twee uur was iedereen binnen. We zongen sinterklaasliedjes. En nog meer sinterklaasliedjes en nog meer liedjes. Annebelle moest nog even wat halen in de auto en toen… ontdekte ze ineens dat er achter in onze bus een enorme stapel pakjes stond!!! Wat een heerlijkheid weer. Alles werd naar binnen gedragen ("Pas op! Nee! Dit boven!... zag ik geloof ik ergens staan.." "Euh…, misschien is dit niet een pakje om iets bovenop te zetten, lijkt me…") en toen mochten we om de beurt iets open maken, uitgekozen door de vorige. De surprisepieten en de dichtpieten hadden weer enorm hun best gedaan. Guusje kreeg een pop met balletpakje aan en een vliegtuig waarmee ze net uit Tunesië was gekomen. Annebelle kreeg de juiste kleding en tips om geld en paspoorten beter te verstoppen en te spreiden op vakantie. En Erwin kreeg ogen op z’n rug om de dieven en zijn eigen geld voortaan beter in de gaten te kunnen houden. Lore een hele doos met AL haar wensjes van haar verlanglijstje (nou ja: alleen de plaatjes) en een mooie prinses die niet leeghoofdig was. Steffie, die binnenkort een griezelfeestje geeft, moest met haar twee surprises wachten tot het donker was buiten. En toen vond ze achter in de tuin een heel mooi eng beest en later nog een tovenaarsmantel (maar alleen naar buiten was uitgesloten!) Het je-raadt-het-nooit-kadootje werd onmiddellijk geraden: een handige meloenschiller. Leon kreeg een gouden kooi (zijn goedbetaalde baan) en een lekkere tennisclub-tosti. Mammie kreeg een luisterboek met oren (klassiek gevuld met het cadeau). Ik kreeg heel veel extra tijd en pappie extra handen om alles te doen wat hij wil. Ondertussen pauzeerden we een uurtje voor het eten – terwijl de kindjes alles keurig lieten liggen: superknap! Om een uur of acht was alles uitgepakt. Een heerlijk avondje! 0 reactie(s)   Reageer vrijdag 5 december 2008 Vandaag was het sinterklaas, maar morgen komt hij pas bij ons thuis. Hij was vanochtend wel op school. In de gymzaal. Ik heb het precieze verhaal niet begrepen – ik moest werken – maar het was in ieder geval leuk geweest. De kinderen waren de hele dag in hun pietenpakjes, maar niet zwart gemaakt dit keer: “Dan herkent Sinterklaas ons niet.” Bij de intocht had de Sint dit jaar hun naam niet genoemd. Omdat ze zwart waren gemaakt natuurlijk. ’s Middags hebben we marsepeinen letters gemaakt (zelf gekleurd met kleurstof) voor al het bezoek morgen. En de avond werd flink laat voor mij… 0 reactie(s)   Reageer donderdag 4 december 2008 Drama’s maken heeft natuurlijk toch wel effect. Zal waarschijnlijk blijken. Omdat we dinsdag aan het begin van de avond Steffies balletgebeuren hadden, ben ik diezelfde avond niet naar mijn eigen balletles gegaan en zou ik vanavond gaan. Leon heeft op donderdag tennisles, dus had ik oppas Teske gevraagd. De laatste keer dat er een oppas kwam, was ook al geen succes, maar dit keer protesteerde Steffie toen ze het hoorde nog heftiger. Tegen de tijd dat Teske kwam, ging ze helemaal door het lint. Wij mochten niet weg – Teske was een heks! Ik had haar net een beetje rustig gekregen, toen balletvriendin Valéria buiten toeterde. Ik moest gaan. En daar begon Steffie weer te tieren en van lieverlee deed Lore ook maar mee. Leon nam het van me over, hoewel hij ook snel weg moest. Hij nam met Steffie door hoe gezellig het andere keren met Teske was geweest: toen ze hier had geslapen en ontbeten en dat we samen Moederdag opbed hadden gevierd. Het werkte. Hij kon gaan tennissen. Maar de volgende keer dat we samen weg moeten, zal ik daar toch nog even extra over nadenken of dat wel echt nodig is. Want dit wil je zo’n oppasmeisje toch niet aandoen. 0 reactie(s)   Reageer dinsdag 2 december 2008 Steffie had er de afgelopen week met zoveel plezier naar uitgekeken: de sinterklaasvoorstelling op ballet. Geen zenuwen of angst, voor de dansjes of de Sint, maar alleen maar plezier. “Ooooh, ik wou dat het al dinsdag was…. Ik heb er zo’n zin in!” En het leuke is dat het ook werkelijk zo voor haar uitpakte. We waren getroffen door de vooruitgang die ze het afgelopen halfjaar maakte; niet alleen op dansgebied, maar ook in mimiek en zelfverzekerdheid. Ook in de foto’s zie je hoeveel lol ze eraan had. Rosemarie was speciaal voor de voorstelling gekomen (je mag één stel grootouders meenemen, anders past ’t allemaal niet langs de muren van het balletzaaltje) en verder hadden we Madelief bij ons. Zij was uitgenodigd omdat ze volgend jaar ook bij Cristinca gaat dansen, samen met Lore en misschien met Roselinde. Sylvia ligt ziek op bed en kon niet meekomen. Na de voorstelling had Sinterklaas voor iedereen een persoonlijk woordje en een kadootje, ook voor zusjes en aankomende studentjes. Toen de Sint al lang weg was en we hadden nagepraat en gedanst en onze schoenen in de kleedkamer terugvonden vol met pepernoten, kwam er opeens nog een pietje terug naar binnen. Hij had nog een kadootje over, wat hij vergeten had te geven: het was voor een heel ziek zusje van iemand. Of wij die kenden? Ja natuurlijk, riep Madelief: dat is mijn zusje, Roselinde! En zo kwam het kadootje toch nog op de goede plek. 0 reactie(s)   Reageer maandag 1 december 2008 Nog even voor het slapen gaan keken de kinderen en ik op de website van H&M met kortingsaankoopjes. Maar alle plaatjes laadden tergend traag. "Kom, we stoppen ermee jongens, dit gaat veel te langzaam. Ik denk dat die site overbelast is." Vragend keken ze me aan. "Nou, ik denk dat er op dit moment te veel mensen naar deze website kijken," legde ik uit. Waarop Lore Steffie mee de gang intrekt, achter het computerscherm: "Kom Steffie, dan gaan wij wel even hier staan." 0 reactie(s)   Reageer zaterdag 29 november 2008 Leon zorgt er altijd voor dat iedereen goed te eten krijgt. Niet alleen zijn vrouw en kinderen, maar ook de vogeltjes in de tuin krijgen ruimschoots voedsel. Hij houdt er denk ik van om anderen te zien eten. En aangezien niet iedereen in dit gezin dat altijd even dankbaar en gulzig doet, zijn de vogeltjes een prettiger uitzicht. Ik ben het helemaal met hem eens. Onze eetkamertafel kijkt uit op de tuin, waar Leon de afgelopen tijd steeds meer interessante voederconstructies heeft aangebracht. Een van de doelstelling van dit jaar is de mus te lokken. Nu naar voedsel en dan wellicht ooit ook nog eens in de mussenflat die boven dat voedsel hangt. Maar mussen zijn bepaald geen koolmeesjes, waar de meeste vetbollen en andere voedersystemen voor zijn verzonnen – dus daar zijn inmiddels speciale plankjes voor verschenen. Het lijkt al te werken! Op de foto hierboven is Leon met de kinderen vet aan het smelten voor onder meer vetbollen. Ook vulde hij een kokosnoot met het goedje: de vogels vinden het wel gezellig, zo’n tropisch huisje. Overigens aten onze eigen vogeltjes lekker mee van het vetbollenvet. Misschien moeten we ze voortaan tegen etenstijd gewoon naar buiten sturen. 0 reactie(s)   Reageer vrijdag 28 november 2008 En zo heette de Julianalaan Roselinde welkom thuis. Hartverwarmend! 0 reactie(s)   Reageer woensdag 26 november 2008 Als de voortekenen niet bedriegen komt Roselinde aan het eind van de week naar huis! Maandag mocht ineens haar isolatietent open! Ze kreeg wel direct koorts daarna, maar die is ook weer over. Dat hoort er allemaal bij. Het arme kind moet nu alle mogelijke infecties doormaken die wij in ons leven hebben opgelopen – ze heeft nog minder weerstand dan een pasgeboren baby, die via moeders allerlei antistoffen kreeg. (Ik heb Sylvia voorgesteld weer borstvoeding te geven, maar ze zag het niet zo zitten.) Vanmiddag heb ik deze foto gemaakt van Steffie, vriendinnetje Carla, Lore en Madelief en naar Roselinde gestuurd. Nu durven we zoiets wel te wensen. 0 reactie(s)   Reageer dinsdag 25 november 2008 0 reactie(s)   Reageer maandag 24 november 2008 De dag van de oordelen. 's Middags een gesprek met de kleuterjuf van Lore, 's avonds een 10-minuten-gesprek over Steffie. De twee dames bleken op prestatieniveau aan elkaar gelijk. Eigenlijk wilden beiden juffen het er niet eens over hebben: de twee presteren uitstekend. Steffie heeft op haar rapport alles 'goed' (en niet 'normaal' of 'onvoldoende'), voor rekenen een 9. Verder vindt iedereen haar aardig, wordt ze gekozen met gym en is ze vrolijk. Alleen bij lang doorvragen ontdekte ik één verbeterpuntje: Steffie speelt na schooltijd bij vriendjes en vriendinnetjes omdat zij Steffie vragen – Steffie stelt waarschijnlijk nooit uit zichzelf aan iemand voor samen te gaan spelen. Prima, zolang je gevraagd wordt. Tijdens het gesprek over Lore was de stemming anders. En dat kwam niet door haar schoolresultaten. Eigenlijk zag Leon (die het gesprek voerde) thuis pas op het leerlingvolgsysteem hoe ver Lore vooruit ligt. Allerlei vaardigheden (bijvoorbeeld tijd -en ruimtebesef) doet ze even goed als een kind dat ruim een jaar ouder is. De ernst in het gesprek lag aan haar gedrag. Dat is de afgelopen weken beter geweest dan eerdere periodes, maar het is nog steeds zorgelijk en moeilijk te hanteren. De juffrouw had hierover een gesprek aangevraagd met een soort schoolpedagoge, waarvan ze Leon verslag deed. Helaas lijken er uit dat gesprek niet veel nieuwe inzichten naar voren te zijn gekomen. Eigenlijk doen we thuis en op school al zo’n beetje wat er in dit soort gevallen geadviseerd wordt – alleen helpt het niet. De juffrouw gaat nu toch maar een 'strafstoeltje' in gebruik nemen, dat niet zo mag heten – het wordt een 'nadenk-krukje'. En verder hebben we een beetje onze hoop gevestigd op groep drie: een andere structuur en meer uitdagingen. Ondertussen beginnen we elke ochtend weer vol goede moed aan een dag met heel veel geduld, begrip, tact, helderheid, consequentheid en meer van dat soort goede voornemens. Gelukkig valt er ook elke dag genoeg te lachen en te knuffelen met Lore. Dat scheelt alles. 2 reactie(s)   Reageer zondag 23 november 2008 En toen was er ineens sneeuw. We dronken een kopje thee bij Greta en Joerie in Den Bosch en zouden nog even de stad inlopen. Er viel een vlokje toen we de jassen gingen aandoen, maar eenmaal buiten was het een sneeuwstormpje geworden. Schuilen in de Sint Jan en in de kroeg. Heel langzaam rijden naar huis. Sleetje rijden in het donker en de deur barricaderen… 0 reactie(s)   Reageer zaterdag 22 november 2008 Het begon zo leuk, het schoenen zetten. De haard was aan, de kindjes schoon gedouched; alle klompen stonden voor de kachel; Leon pakte de gitaar erbij; de kinderen legden hun tekeningen in de schoen en schreven laatste briefjes en toen gingen we zingen. Maar de kinderen waren onrustig. Ze stonden halverwege liedjes op om opeens iets te gaan doen, maakten ruzie over de volgorde van liedjes, stonden nog vaker op, luisterden niet, waren ongehoorzaam, toen zelfs brutaal; er moesten waarschuwingen gegeven worden, die werden genegeerd en nogmaals genegeerd en toen duwden twee vingertjes uitdagend de oortjes dicht bij een laatste vermaning. En toen was het voorbij. De wortels gingen terug in de ijskast, de klompen naast de achterdeur, de tekeningen op de tekenstapel. Onmiddellijk naar bed. Zonder voorlezen uiteraard. Het krijsen duurde nog heel erg lang. Af-schu-we-lijk. Een rot-avond hadden wij daarna. Ik kan me niet herinneren dat zoiets ooit bij mij thuis is gebeurd. Dat doé je gewon niet als ouders; zo ver laat je het gewoon niet komen. Zou je zeggen. En toch vonden wij alle twee dat we het wel zo moesten doen. Dit soort gedrag mag sowieso niet – en al helemáál niet op een moment dat puur bedoeld is om gezellig te zijn (en om Sint Nicolaas te paaien jou te belonen voor je goede gedrag). Tsja. Ik ben benieuwd hoe goed ze zich dit later nog weten te herinneren – of greep het mij nou het meeste aan? 0 reactie(s)   Reageer vrijdag 21 november 2008 Nog even (een deel van) Steffies verlanglijstje overgetypt: "schaal vrolek kleurtje, speltjes, letendo, een fototoestel, haarband vrolek kleurtje, hartjes kuse zagt rood, een horloge die het goed doet, een zacht en lieve knufel, kniker baan, kneks, een bekker met een tutje, een steen poesje, een goeie grote gum, ballet pak met lange mauwe, rode d s, een gittaar, bebij born, elfjes deken, sokkon, spook stikers, penen voor je huid." 0 reactie(s)   Reageer donderdag 20 november 2008 De afgelopen jaren sluisde ik in Sinterklaastijd de stapels speelgoedfolders die door de brievenbus kwamen (we hebben nog steeds geen NEE-sticker) direct naar de prullenbak of naar een geheim plekje. Want van de combinatie kinderen & speelgoedfolders & Sinterklaastijd krijg je iets heel graaierigs. De bladzijden vol met te-hebben-dingen moeten ineens allemaal gehad-willen-hebben (ofzoiets). Maar op school leerden de kinderen de afgelopen jaren dat je zelf een verlanglijst kunt maken door die folders door te spitten en daar uit te knippen wat je wilt hebben en dat op te plakken. Daarom besloot ik dit jaar de speelgoedfolders maar eens niet weg te stoppen. Kijken wat er zou gebeuren. Het resultaat zie je hiernaast. De afgelopen week heeft Lore in al haar vrije momenten alle speelgoedfolders (en andere boekjes met fleurige plaatjes) onder handen genomen. Ik had al vrij snel door dat één A-4’tje niet genoeg was, dus kreeg ze een A-3’tje. Toen die vol was en er nog een stapel knipsels lag, mocht ze van mij ook de achterkant gebruiken. Maar al snel was die ook volgeplakt en kwam er een tweede vel bij – voor en achter – en nog een en nog een en ondertussen bleven de folders door de brievenbus vallen… Inmiddels ligt er nog een stapeltje knipsels en nog-door-te-spitten-folders in de kinderwagen, maar ik geloof dat Lore het nu wel genoeg vindt. We hebben haar geadviseerd een geel stickertje te plakken bij dat wat ze het allerliefste wil hebben. Toen de stickertjes op waren, hield ze op met plakken. Steffie heeft zich, opmerkelijk genoeg, vanaf het begin gedistantieerd van de folders. Misschien weet ze van zichzelf dat ze niet gelukkig wordt van zo’n overvloed? Achter elkaar schreef ze, uit haar hoofd, een heel aantal dingen die ze graag wilde hebben. En dat was dat. We hebben beide lijstjes bij de schoenen gelegd met een briefje erbij: “Graag even bekijken, maar niet meenemen s.v.p.”, want ik vind ze nog veel te leuk om te bekijken. 0 reactie(s)   Reageer dinsdag 18 november 2008 "Even een paar speculaasplankjes kopen," dacht ik vorige week. Leek me leuk om als kookmoeder met de kinderen van groep drie te doen: vier kids, dus vier plankjes. Maar zo simpel bleek dat niet. Winkels hadden ze niet, of ze waren te mooi en dus te duur, of het waren lange planken met meerdere vormpjes en dus ook te duur, of ik moest ze per internet bestellen – maar houten planken zijn niet echt goedkoop om op te sturen. En eigenlijk was het maar een geintje. Dan maar lenen bij de bakker, dacht ik. Hahaha, dat gaat tegenwoordig niet meer met plankjes mevrouw! Nee, natuurlijk niet, dat had ik ook wel kunnen verzinnen. Maar inmiddels zit zo’n voornemen dan zo onwrikbaar vast in m’n hoofd dat ik die plankjes moest en zou hebben. Toch maar via internet. Ze waren er de volgende dag. Zondag oefenen met mijn eigen kinderen: ging redelijk goed. Behalve dan dat moeders ze volledig liet verbranden. En vandaag dan op school. Plankjes mee. Vier pietenmutsen mee. Zwarte schmink. Helder recept op papier voor de Indonesische moeder (sinds een half jaar in Nederland) die m’n mede-kookmoeder was. En toen had ik het idee om het behalve leuk en lekker ook nog educatief verantwoord te maken door de helft van de kinderen echte bruine speculaasjes te laten bakken en de andere kinderen hetzelfde zonder speculaaskruiden. Wat maakt een speculaasje een speculaasje? De kindjes waren allerschattigst en werkten uitstekend mee, alleen kregen ze voor geen meter de speculaasjes uit de planken. Ze konden het hout gewoon niet zo heftig op de tafel slaan als mijn eigen kinderen (…). Toen maakten we maar hartjes en sterretjes, die daar toevallig ook lagen. Ook lekker. Tot slot maakten we nog warme chocolademelk van echte cacao – helemaal Hollands, helemaal Sinterklaas. 0 reactie(s)   Reageer zondag 16 november 2008 Zie ginds komt de stoomboot! Hiephoi, hij is er eindelijk!! En hij leek ons te herkennen… 0 reactie(s)   Reageer zaterdag 15 november 2008 Veel is er niet over te vertellen, maar wel het feit dàt ik het deed – wat voor mij bijzonder was omdat ik zoiets niet zo heel vaak doe: zomaar uit eten met een vriendinnetje. We spraken af halverwege Amersfoort – Raamsdonksveer. Daar ligt bijvoorbeeld IJsselstein. Via Google ontdekte ik een paar leuke restaurantjes, alle drie rond een oud dorpsplein. En daar spraken we dus af. We hebben lekker gegeten en natuurlijk vooral veel gekletst, zonder mannen en kinders. En dat is ook wel eens leuk! 0 reactie(s)   Reageer vrijdag 14 november 2008 Sinterklaas is nog niet in Nederland, maar het Sinterklaasjournaal is woensdag al begonnen. Net als op de gote-mensen-tv waar vóór de grote wedstrijd al dagenlang wordt voorbeschouwd en gepré-analyseeerd. Zo gaat dat dus ook bij het pré-Sinterklaasjournaal (elke dag 10 minuten om 17.40 uur). De afgelopen jaren was het Sinterklaasjournaal verboden tv bij ons in huis, want vooral Steffie lag er ’s avonds voor het slapen gaan over te huilen in bed: of dat grote boek nou ooit weer terecht zou komen; of het paard voor altijd kwijt zou zijn; of… nou ja, of al die spannende dingen die die domme pieten elke dag weer doen nou allemaal goed afliepen en of ze dan niet weer opnieuw oliedomme dingen zouden doen. Geen rustgevend programma dus in deze spannende tijd. Maar het hoort er wel een beetje bij. Dus heb ik het woensdag dan toch maar weer eens geprobeerd. En jawel hoor: het ging weer helemaal mis. De pieten hadden genoeg van die trage Piet-boot; ze wilden wel eens een snelle speed-boot. En om nu wat sneller te gaan leek het er aan het einde van deel1 op dat ze alle pakjes overboord zouden zetten. De kinderen schreeuwden naar de tv dat dat ècht niet mocht. Ze draaiden hun hoofden weg en gingen bijna huilen, maar ze bleven kijken. En donderdag weer – en toen bleken de pakjes toch niet weggegooid te zijn. En vrijdag gebeurde er wel weer wat doms, maar ze huilden niet meer. Het Sinterklaasjournaal is geen verboden tv meer. 0 reactie(s)   Reageer donderdag 13 november 2008 Eindelijk is mijn man gecertificeerd! Ik vond hem zó ook al goed, maar z’n baas niet. Eerder dit jaar deed hij al deel 1 – dat hij bijna voor 100% haalde. Zonde van m’n tijd, vond Leon. Deel 2 werd minder goed geleerd en met één vraag verschil net gehaald… Nu istie dan… euh, dat moet ik nog eens even een keertje navragen. Maar ik ben wel trots! En deze kwam met de post. En hier kan je lezen wat hij nou is. En wie mocht hem ondertekenen? Bill himself. 1 reactie(s)   Reageer dinsdag 11 november 2008 "Vroeger versleepten olifanten grote dingen voor de mensen," vertelde Steffie vanavond aan tafel. "En de mensen reden niet in auto’s maar op paarden." Waarop Lore haar serieus vroeg: "Hadden paarden vroeger dan wielen?" 0 reactie(s)   Reageer NIEUWS !!! Laatste 10 reacties woensdag 17 december 2008 3-1-2009 om 10:40 uur maandag 24 november 2008 14-12-2008 om 09:23 uur donderdag 13 november 2008 13-12-2008 om 15:49 uur maandag 24 november 2008 12-12-2008 om 14:44 uur maandag 10 november 2008 29-11-2008 om 08:28 uur 28-11-2008 om 22:07 uur dinsdag 28 oktober 2008 18-11-2008 om 17:04 uur 18-11-2008 om 08:36 uur 17-11-2008 om 21:07 uur zondag 26 oktober 2008 13-11-2008 om 23:01 uur Bonpa (29 november 2006) Oma (27 november 2005) Schoolfoto (25 oktober 2004) Opa met Steffie (4 april 2004) Opa met Lore (4 april 2004) Leon, Lore, Kees & Imke (1 februari 2004) Steffie, Lore en pop Fientje (23 december 2003) Steffie en Rachel op de nieuwe stoel (23 december 2003) Steffie en Ivo op vakantie Onze gite in Mormoiron Bakker Steffie (zie bericht 24 juni 2003) 13 april 2003 Oefenen met opa (8 maart 2003) Kerstdiner Beek 2002 23 december 2002 Rosemarie helpt een handje (22 december 2002)  :  Disclaimer  :   Copyright  :  Reageer  :