|
|
| zaterdag 17 juli 2010 |
Het leven moet geleefd worden.
Op het moment dat je schrijft over het leven, leef je het niet.
Voorlopig stop ik met dit blog.
Ik bouw een voorbehoud in. Misschien kom ik weer terug.
Misschien ook niet.
Collega-blogger Peer verzuchtte vroeger (als ex-collega) vaak dat het maar gemakkelijk was om elke dag een leuk blogonderwerp te hebben als je kleine kinderen hebt. Dat klopt. Ik heb iedere dag méér dan genoeg onderwerpen om over te vertellen.
Sinds april is er alweer zó veel leuks gebeurd – zijn er alweer zó veel fantastische foto’s gemaakt van balletvoorstellingen, een Zeeland-vakantie, WK-euforie en –hysterie, vlierbloesemsiroopexperimenten, gehaalde en gemiste zwemdiploma’s, fluitconcerten, teamuitjes hoog in de bomen, biologieles in mijn tuin…
Het is allemaal zo leuk. Maar te veel.
Voorlopig is het: tabé!
Misschien tot ooit.
1 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zaterdag 24 april 2010 |
Ten slotte was er nog Lores kinderfeestje. Sorry: een cursusdag op Modellenbureau Battmann!
De ouders moesten wel even tekenen dat ze hun kind deze dag vrijwillig uit handen gaven aan ons (gerenommeerde!) modellenbureau. En dat wij uiteraard niet garant konden staan voor een glansrijke vervolgcarrière.
 
Modellenbureau Battmann vermijdt zorgvuldig het woord dik of dun, maar hanteert de begrippen ‘gezond’ en ‘ongezond’. Strikt genomen valt choco-marsepeintaart onder de laatste noemer – maar niet tijdens een verjaardagsfeest. Bonma had voor Lore deze fantastische taart gefabriceerd met negen beeldschone fotomodellen van marsepein. Een knap stukje werk, dat de kinderen ook waardeerden. De meesten namen hun poppetjes ’s avonds zelfs mee naar huis.
 
De mooie jurken hingen geduldig te wachten op de modellen. Maar die moesten eerst nog enkele oefeningen en testjes doen om te laten zien dat ze hun vak goed beheersten. Rechtop lopen met een plank op je hoofd. Op hoge hakken een parcoursje afleggen met een tennisbal op een lepel. Gezonde appels happen (een variant op koekhappen). En op een stevige Antilliaanse beat een vermoeiende work-out voor een stevig lichaam!
 
En dan eindelijk aanvallen op die verleidelijke jurken, die tot dat moment niet aangeraakt mochten worden. De mooiste jurken kwamen uit de verkleedkleren van mijn zusje en mij: oude baljurken en andere spannende creaties van mijn moeder; er waren petten en hoeden van mijn grootmoeder; shawls; hakkenschoenen…
 
Om de beurt mochten dametjes alles aandoen. Als de nieuwe outfit compleet was, konden ze naar de fotograaf (Leon) om hun creatie te laten vastleggen. Zonder ook maar één aanwijzing modelleerden onze 7- en 8-jarigen zich als volleerde modellen in uiteenlopende fotoshoot-houdingen.
 
Tot slot liepen de modellen-in-spé hun eerste ronde op de catwalk. Maar voor het zover was, konden ze zich eerst nog opdoffen met make-up, kettingen en oorbellen.
 
 
Daar gingen ze, om de beurt, over het tuinpad. Met zwierende rokken. Opgeheven kinnetjes. Ze kondigden elkaar aan en vertelden over de fantastische looks van hun vriendinnen.
 
En toen waren er frietjes. En de stille hoop dat ze nooit ècht model willen worden…
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zondag 11 april 2010 |
En toen was er dan de echte grote-mensen-verjaardag. Met de cadeaux. Met het waveboard. Of toch niet? Jawel toch!!!...? Toch? Eerst een serenade van Steffie.
Die had zelf op de fluit uitgevogeld hoe je Lang Zal Ze Leven moest spelen.
Toen allerlei hele leuke cadeautjes.
Maar…. Was dat echt alles….
Gelukkig. Een echt waveboard!!! Roze natuurlijk.
Later op de dag meer bezoek, gezelligheid, kadootjes, dankbaarheid.
En ten slotte nog een mooi optreden van Lore en Guusje…
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| woensdag 7 april 2010 |
Lore is 7 jaar geworden! Wat heeft ze daar naartoe geleefd – al maanden lang! En dan mag ze niet eens 100% jarig zijn vandaag, want dat komt niet goed uit. Gelukkig vindt ze dat nauwelijks een probleem omdat er toch allerlei verjaarsdingen doorgaan vandaag. Bij het ontbijt heeft ze al een heleboel post; onder meer van Leon, die al weg is naar zijn werk. Lore moet lachen om zijn tekening.
Daarna is Lore superjarig op school. Hieronder staat ze voor de klas op een stoel terwijl juffrouw Joyce en de klas haar toezingen. Ze heeft een jurk aan van bonma, van toen die klein was. Trots vertelt ze aan de hele klas over de 60 jaar oude jurk en de even oude onderjurk eronder en dat de bruine vlekjes komen door een brand in bonma’s huis. Daarna trakteert ze op leuke stiften die zijn verstopt in kniepertjes (door Lore zelf gebakken!): een mooi verrassingseffect.
Na school zijn we even met z’n drietjes en dan komt ‘het bezoek’. Zondag vieren we het echte feestje, maar die dag doet Madelief haar communie – daarom komt de hele familie Rekkers vandaag op de thee – heerlijk buiten in de zon. Compleet met gebakjes en kadootjes.
Ten slotte mag Lore nog trakteren op ballet, waar de hele groep feestelijk om haar heen danst tijdens het zingen. Na ballet blijven Roselinde en Madeleif pannenkoeken eten. Dus, hoezo: niet jarig vandaag…??
1 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zondag 21 maart 2010 |
Lore heeft haar zwemdiploma B! Eigenlijk een peuleschil voor haar, maar ze is er natuurlijk toch reuze trots op. Ook juist omdat het haar zo gemakkelijk af gaat. Ze duikt zo scherp richting 'het gat' onder water dat ze daar bijna zonder een slag te zwemmen doorheen zoeft en ver erachter boven water komt. Met borst- en rugcrawl doorklieft ze eenvoudig het water, meestal ver voor de anderen uit.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze graag ook nog haar C-diploma haalt. Morgen begint ze daar al mee. Het zal vermoedelijk geen moeite kosten dat de eerstvolgende keer - over drie maanden - in één keer te halen.
Daarna wil ze op paardrijden. Maar misschien is wedstrijdzwemmen ook een idee...
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zondag 14 maart 2010 |
Met de kinderen naar een kindervoorstelling/lezing over percussie gegaan in Kasteel Dussen. Percussionist Martin Verdonk schijnt niet de minste te zijn op dat gebied. Hij liet trommels zien en horen van over de hele wereld en vertelde hoe ze werden gemaakt. Voor ons allemaal erg leuk en indrukwekkend.
Een oud-vriendinnetje van mijn middelbare schooltijd in Coevorden organiseert deze concerten. Na elkaar jaren niet gezien te hebben, bleven Marcha en ik na de voorstelling even staan praten. Haar dochter en mijn dochters vonden dat maar niets, dus renden ze al snel rondjes door de galerijen van het kasteel. Toen ik naar huis wilde, besloten de dames in Dussen te blijven spelen bij hun nieuwe vriendinnetje. Erg grappig hoe vriendschappen kunnen ontstaan, verdwijnen en in een volgende generatie herboren worden.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zaterdag 13 maart 2010 |
Lore loopt deze week met een beweegmeter rond haar middel. Niet omdat iemand vermoedt dat ze te weinig beweegt (integendeel) maar omdat ze meedoet aan een onderzoek naar het ontstaan van astma en allergie – het KOALA onderzoek. Lore doet al mee aan dat onderzoek vanaf haar in-mijn-buik-woon-fase, samen met een stuk of 2300 andere foetussen. In die eerste fase vulde ik wekelijks lange vragenlijsten in over mijn eigen voedingspatroon. Eenmaal het foetus- en borststadium voorbij ging het om Lores eigen eet-, drink- en actie-gedrag.
De laatste jaren vul ik nog maar één keer per jaar een vragenlijst in. Maar vorige week kwam Sylvia van de Universiteit van Maastricht bij ons op bezoek en werd Lore grondig onder de loep genomen: lengte, gewicht, vetplooien en vooral: longinhoud. Eerst moest mamma een paar keer met volle kracht uitademen, daarna Lore. De computer piepte of we het goed hadden gedaan. Sylvia constateerde dat ik veel zong, een blaasinstrument bespeelde of aan duursport deed. Mwaahh… niet echt. Maar hoe kom ik dan aan die opvallende anderhalf keer grotere longinhoud dan normaal? Lore had een prima 100% score, wat betekende dat ze niet nog eens hoefde te blazen met behulp van een pufje – wat verborgen astma bloot had kunnen leggen. Geen astma dus en absoluut niet te dik – waar Lore wel eens bang voor is, naast die tanige Steffie. Ten slotte werd er bloed geprikt… wat ook heel goed ging.
En dat was dat – maar niet helemaal want Sylvia liet een bloeddrukmeter achter die Lore, Leon en ik tweemaal daags moesten gebruiken. Mijn bloeddruk is soms wat laag, die van Leon tegen de bovengrens en die van Lore heel normaal.
Een paar dagen later arriveerde een beweegmeter met de post. Lore moet het kleine apparaatje (kleiner dan een mobieltje) een week lang met een soort riem om haar middel dragen, op haar rechterheup. Alleen met zwemmen en douchen (en slapen) mag ie af. Trouw en vol trots draagt ze het instrumentje. Op school heeft ze al een heus 'spreekbeurtje' voor de klas gegeven over al haar belevenissen rond dit onderzoek. Helaas zullen Lores persoonlijke 'beweegscore-score' nooit weten. Haar gedigitaliseerde balletsprongen worden toegevoegd aan de 500 andere anonieme KOALA-beweegkindjes. Ooit komt daar weer een mooi onderzoeksresultaat uit.
Meer resultaten (waaraan Lore heeft bijgedragen) vind je op de resultatenpagina van het KOALA-onderzoek.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| vrijdag 12 maart 2010 |
Het gaat goed met mijn vader. Hij is weer thuis. Is nog erg moe - ligt veel in bed, maar slentert ook wat rond. Z'n Q-koorts lijkt tot dusver de accute variant te zijn. Hoe die zich ontwikkelt is een Questie van Querie. De ziekte is nog steeds met veel Q omgeven. Gezond worden - verstandig doen - en dan gezond blijven!
2 reactie(s) Reageer
|
|
|
| vrijdag 5 maart 2010 |
Het laatste nieuws: pappie heeft Q-koorts!
Maar het gaat niet slecht met hem. Meer weet ik nog niet.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| woensdag 3 maart 2010 |
Het gaat beter met mijn vader. Hij blijkt een zware longontsteking te hebben. De koorts is inmiddels onder de 40 graden en hij voelt zich ook beter. Veel meer weet ik nog niet. Donderdag ga ik er weer naar toe.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| maandag 1 maart 2010 |
Afgelopen nacht heb ik in Nijmegen/Beek doorgebracht. Pappie is gisteravond met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Voor zover we dat nu kunnen zeggen heeft hij een of andere infectie waardoor hij erg hoge koorts had: gisterenavond 40.3 en vanochtend in het ziekenhuis zelfs 40.6 graden. Gelukkig was dat vanavond nog ‘maar’ 39.5. Hoge koorts kan (zeker op een hogere leeftijd) blijkbaar vreemde dingen met een mens doen. Zo had hij absoluut geen spierkracht meer, sprak hij wartaal en vergat hij van alles. Ik geloof dat het nu vooral zaak is dat ze snel vinden welke virus/infectie de boosdoener is zodat er gericht kan worden behandeld.
Wordt vervolgd.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zaterdag 27 februari 2010 |
In een tweedehands winkeltje zag ik vanochtend een kleurige puzzel van 1000 stukjes: een grappige tekening van alle beroemde gebouwen ter wereld. De kinderen zijn geen grote puzzelaars, maar de puzzels die we hebben zijn inmiddels ook gewoon te gemakkelijk voor ze. Ik kocht het ding voor 1,50 euro. We hebben de tafel extra groot gemaakt en sindsdien irriteer en vermaak ik mij met akelige streepjes en rondjes die niet te vinden zijn, maar die toch echt schreeuwen om in elkaar gelegd te worden. Ik kocht eenzelfde puzzel met een tekening van een overvol zomers zwembad – ik denk dat ik ‘m gelijk maar weer bij de rommelmarktspullen leg.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| vrijdag 26 februari 2010 |
Weten jullie al dat ik binnenkort een budgetcoach in huis heb? Als het goed gaat, is mijn coach binnen een paar maanden zelfs gediplomeerd. Jawel, Leon gaat een bedrijfje starten. Naast zijn huidige baan – dat blijft gewoon lekker doorgaan. Hij heeft zelfs al een domeinnaam geregistreerd. Die noem ik even niet – heb geen zin dat Google die hier vindt – maar de naam van onze provincie allitereert natuurlijk uitstekend met het woord budgetcoach.
Gisteravond heeft Leon de kunst een beetje afgekeken bij een dame van het Nibud die een avondje budgetbeheer in het dorp gaf. Daar was nauwelijks belangstelling voor. Maar leerzaam was het voor Leon natuurlijk toch. En we hebben er een spaarlamp en een waterbesparende douchekop aan overgehouden.
Volgende week vrijdag heeft Leon z’n eerste cursusdag. En daarna vlijtig aan de thuisstudie.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| donderdag 25 februari 2010 |
Doe je je best op zo’n mooie tajine-schotel, heb je een kind aan tafel dat het zowat uitspuugt. Wat was er dan zo ongelooflijk goor? Komijn doen we toch wel vaker door het eten? De sinaasappelrasp? Het wortelsap was alleen maar superzoet. Leon denkt dat het de groene paprika was. Lore at het wonderlijk genoeg juist wel gewoon op – hoewel zij in de abrikozen te zoet vond… Gelukkig vond Leon het héérlijk. (Kikkererwten, wortel, etcetera.) Ik roep dan natuurlijk heel hard dat we het gewoon nog een keer eten – dat ze het maar moet leren lekker vinden. Maarja, welke moeder wil er nou graag kotsende kinderen aan tafel? Aanstellen heeft helaas vaak toch effect…
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| dinsdag 23 februari 2010 |
Ik houd niet van winkelen. Om allerlei reden. Het liefst loop ik ergens tegen aan. Nu waren het laarzen: matzwarte ‘rijlaarzen’ met een rode rits van achter. Ze zitten natuurlijk niet echt lekker (m’n hak komt omhoog – ik heb te smalle hielen) maar dat kan ook niet met voeten die gewend zijn aan Birckenstocks en Wolkys en dat soort voetverwenners. En ach, voor 160 euro korting wil ik best wel af en toe onhandig lopen.
2 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zondag 21 februari 2010 |
De kinderen logeren een paar dagen in Beek. Gisteravond zijn we dus naar het theater gegaan. Doen we haast nooit. Het was geweldig! Rennen. Zo heette het stuk. Een uur lang (slèchts een uur lang – zo kort was het maar – daarom was het dus maar 13 euro – wisten wij veel) naar 22 rennende mannen gekeken. Het was fascinerend!
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zaterdag 20 februari 2010 |
Voor het eerst met het nieuwe tennisracket gespeeld dat Leon me voor m’n verjaardag had gegeven. Het is inderdaad veel lichter dan het oude. Het was heerlijk – in het eerste lentezonnetje. Leon is me aan het overhalen om tennislessen te gaan volgen. Zal ik dat doen? Het lijkt me wel erg leuk, maar naast de lessen zal ik niet erg vaak kunnen oefenen.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| vrijdag 19 februari 2010 |
Ik ga het toch nog een keer proberen. Hele korte stukjes. Nauwelijks foto’s. Zou het me dan wel lukken?
Niet meer het leukste willen beschrijven. Heel veel overslaan. Geen recht doen aan al die leuke dingen die er gebeurd zijn. Gewoon blij zijn met dat ene zinnetje over dat ene dingetje dat er dan toevallig wel komt. Zo gaat het worden.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| woensdag 17 februari 2010 |
......
Helaas. Al die leuke dingen die er tussen 17 november 2009 en 17 februari 2010 zijn gebeurd, zijn niet vereeuwigd in dit blog. Er is niets vreselijks gebeurd. Noch iets geweldigs. Het kwam er gewoon niet van en toen had ik even geen zin meer. Dat is alles.
......
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| dinsdag 17 november 2009 |
Steffie vanmorgen: mamma, wist je dat er kinderen zijn op school die zeggen dat hun pappa’s en mamma’s alle pakjes geven met Sinterklaas?
Ik: oh ja? En wat vind jij daar van?
Steffie: Nou, dat kan toch niet! Jullie zijn toch geen miljonairs ofzo? Bovendien heb ik zelf gezien dat ie met de boot aankwam!
1 reactie(s) Reageer
|
|
|
| maandag 16 november 2009 |
Leon staat aan het aanrecht te koken. Steffie en klasgenootje Vera zitten achter zijn rug te knutselen aan stoombootjes van oude theedoosjes.
Vera: Ik ben wel naar de intocht geweest gisteren. Maar ik geloof niet meer in Sinterklaas.
Stilte.
Steffie: Er bestaan wel hulpsinterklazen.
Vera: Wij vieren thuis geen sinterklaas meer. Wij vieren kerst.
Steffie: Wij vieren Sinterklaas.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
|
|
|
| zaterdag 7 november 2009 |
Steffie heeft geloof ik nog geen zes dwarsfluitlessen achter de rug. Maar gisteren zei ze: zal ik morgen op de verjaardag van Madelief een liedje spelen? Tuurlijk, moet je doen, zei ik uiteraard. Ze kent namelijk al één liedje: Liesje had een lammetje. Lore en ik zongen erbij (Madelief is jarig, jarig, jarig, Madelief is jarig en dat vieren wij. Madelief wordt 8 jaar, 8 jaar, 8 jaar, Madelief wordt 8 jaar: gefeliciteerd!) Madelief was zwaar vereerd.
"Zal ik dan ook op de verjaardag van Roeland spelen, morgenavond?" Tuurlijk, moet je doen, zei ik uiteraard. Maar toen we bij het zaaltje aankwamen waar hij het feest voor zijn 50ste verjaardag vierde, hoorden we buiten al de tonen van het muziekduo binnen. Roeland is muzikant en veel muziekvrienden eerden hem door de hele avond te spelen. Zou Steffie nu nog wel durven? "Straks gaat de familie een liedje doen en daarna gaat dochter Amber ook nog zingen. Zullen wij dan als eerste voor hem optreden," opperde ik blijmoedig. En jawel hoor, ze deed ’t gewoon – tussen alle beroepsmuzikanten. (Roeland die is jarig, jarig, jarig, Roeland die is jarig en dat vieren wij. Roeland die wordt 50 jaar, 50 jaar, 50 jaar, Roeland die wordt 50: gefeliciteerd!) En waarom had ze ook bang moeten zijn? Wie waardeert er nou méér dat een meisje dat drie noten kent al durft op te treden, dan een musicus die ook ooit zo begonnen is?
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| donderdag 29 oktober 2009 |
Bonma leert kleindochter Steffie borduren. En ze moet er gelijk een meesterwerk van maken.
Het project op school heet ‘Van Vakmanschap tot Meesterwerk’. Vandaar. Steffie, Sofie en Manouk hadden verzonnen de vakvrouw te interviewen van Borduurstudio Elonza. De beslissing daarover was gezamenlijk genomen (met twee begeleidende moeders erbij). Het interview bij Elonza werd eerst door één, toen door twee en later door alle drie moeders. De vragen werden netjes uitgewerkt; de foto’s op grote kartonnen opgeplakt (onder begeleiding van de moeders). Toen ontdekte Manouks oma dat er in Breda een tentoonstelling over borduren werd gehouden. Daar wilden de drie moeders wel graag heen – met hun drie projectmeisjes. Dat was de eerste zondag van de herfstvakantie.
Vervolgens moesten de meiden ieder een meesterwerk maken. Steffie en Manouk gingen toevallig logeren bij hun oma’s. En wie ligt er nou het meest voor de hand om de borduurkunst van te leren: oma natuurlijk! Zo werd het een generatie-bindend meesterproject. Maar wat ik niet verwacht had: het borduurwerk van Steffie (echt alléén door Steffie gemaakt) is schitterend geworden!
 
En dan werd er ook nog gefloten, getimmerd, gebadderd, met het poppenhuis gespeeld en toen was het logeerpartijtje weer over.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| dinsdag 27 oktober 2009 |
In India, Nepal en ik geloof ook in Maleisië waren Leon en ik al doordrenkt met hindoeïsme. Maar vandaag ontdekte ik hoe weinig ik toch eigenlijk (nog) wist van deze godsdienst. Samen met de kinderen en bonma & bonpa waren we te gast in een hindoestaans centrum in Wijchen. Bonpa's 'oude-mannen-club' had de excursie georganiseerd. Omdat ik de kinderen vandaag bij B&B zou brengen voor een logeerpartijtje, konden we dit exotische uitje even mooi meepikken.
Het ontmoetingscentrum dat is opgedragen aan Rama – Shree Raam Mandir – is naast een tempel ook een feestzaal, eetgelegenheid en winkel. Het verhaal in de tempel duurde helaas te lang voor kindjes die niet stil kunnen zitten, ook al mogen ze erbij gaan liggen op de zachte kussens – dus dat aspect was geen succes. Wat de kinderen uiteindelijk vonden van al die betoverende beelden, weet ik niet. Het gezamenlijke hindoestaanse eten daarna vonden ze in ieder geval lekker. De linzensoep was zó op. En ook de sojaboontjes/aardappel vonden ze heerlijk. In het winkeltje mochten ze nog wat leuks uitkiezen. Lore wilde een glitterige pen en Steffie koos voor een beeldje van de blauwe Hara Krishna die iedereen van hem laat houden door de deuntjes uit zijn dwarsfluit.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zaterdag 24 oktober 2009 |
De grote kamerwissel.
Vandaag was het een Grote Dag. Zo’n dag waarop kleine meisjes groot worden – een beetje groter in ieder geval. Want eindelijk… eindelijk… kreeg Steffie een kamer voor zichzelf! En Lore ook, als bijproduct. Lore had er nooit om gevraagd – maar toen we het haar laatst (heel enthousiast!) vertelden had ze er ook geen probleem mee.
Steffie wilde al zo lang een plekje voor zichzelf. Een eigen plankje voor haar beeldjes. Een kamer die ze netjes op kon ruimen – zonder dat iemand anders daar weer een zooitje van maakte. Een plekje waar ze alleen kon zijn.
Dat plekje zou ze krijgen als we uitgebouwd hadden. Nu dus, dachten we vier jaar geleden. Maar inmiddels lijken we steeds verder van dat moment af te zitten. Daarop wachten konden we Steffie niet aandoen. Bovendien was er een praktische reden om actie te ondernemen. Steffie kan soms maandenlang niet goed in slaap komen en is ’s ochtends vaak heel vroeg wakker. Lore kreeg dus te weinig slaap en Steffie kon niet doen wat ze wilde. Eigen kamers dus.
Maar…. Wij hebben maar drie slaapkamertjes: één voor de kinderen, één voor onszelf en één combikamer voor thuiswerken (2 computerplekken), logees, boeken en papierwerk. Dus…
… liggen wij sinds vandaag tussen onze boeken; staat het logeerbankje op Lores kamer; staat Leons thuiswerkbureau op Steffies kamer; de vaste pc op onze slaapkamer; komt er een grote kast voor het linnengoed op Lores kamer; verruilen we onze ‘klerenstoelen’ voor twee planken in de gangkast; gaan allerlei papieren en dia’s uit de werkkamer weer in dozen naar de zolder; en lijkt alles er zelfs ruimer op geworden. Ik zag er enorm tegenop. Maar ik geloof dat het meevalt. Oude mensen zijn altijd wat huiverig voor verandering…
O ja, en dan nog even over de eerste nacht in de nieuwe kamer.
Vreselijk. Steffie wilde absoluut niet slapen. Ik mocht niet naar beneden. Alle lichten moesten aanblijven. Ze vond het verschrikkelijk! Uiteindelijk heb ik gezegd dat ze nog maar wat moest ‘kletsen’ met Lore – schreeuwen dus van de een naar de andere kamer. Of liedjes zingen. Dat deden ze. Er kwam geen einde aan, als het aan Steffie had gelegen. Stiekem beneden hoorde ik Lore een paar keer voorstellen: “Steffie, zullen we nu dan gaan slapen?””Nee! Nog één liedje!” En toen werd het toch stil.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zaterdag 17 oktober 2009 |
Ze reageerden alsof ik vertelde dat ik naar de maan zou gaan. “Ik ga morgen voor de tweede keer van mijn leven naar de Efteling.” Brabanders & Efteling zijn zoiets als Limburgers & vlaai. Alle volwassenen hebben hun kinderwortels in de Efteling liggen. Hoe duur de entreebewijzen ook zijn, heel wat mensen hier in de buurt hebben een Efteling-abonnement. Het werd dus hoog tijd dat onze Brabantse kindjes weer met de klas mee konden praten, want het laatste bezoek was alweer vier jaar oud. Kindermishandeling.
Gelukkig was daar Albert Heijn met z’n actie. En gelukkig was er mijn peettante die een Albert Heijn om de hoek heeft. Gelukkig was er ook nog net een vrij weekend waarin we allemaal tijd hadden vóór dat de termijn van de kaartjes zou verlopen. Minder gelukkig was dat de rest van AH-bezoekend Nederland hetzelfde weekend vrij had. Daarom gingen we met de bus naar het centrum van Kaatsheuvel, laadden onze fietsen uit en deden de laatste paar kilometer met de fiets. Terwijl de rest van de AH-klanten in lange files voor het parkeerterrein stond.
En gelukkig is het park dan toch ook weer zo groot dat het best wel meeviel met die drommen mensen. Toch moesten we natuurlijk in heel wat rijen staan. Maar ik had het me erger voorgesteld. En de beloning was zoet. Als Efteling-leken vonden we het allemaal even mooi. Alle maagomdraaiende attracties hebben we ontlopen – niet zozeer voor onze tere kindjes; maar wij hadden daar zelf absoluut geen zin in. Er bleef genoeg over. Ook het sprookjesbos is voor deze leeftijd nog helemaal leuk – voor mijn leeftijd ook trouwens.
Misschien moeten we volgend jaar maar weer gaan.
1 reactie(s) Reageer
|
|
|
| woensdag 14 oktober 2009 |
Ik liet het in mijn ’bijpraatartikel’ over deze zomer al vallen: we worden misschien gesloopt. Wijzelf eigenlijk niet, maar alles om ons heen. Misschien. Een paar weken geleden werd ik tegengehouden een zaal binnen te gaan waar de woningbouwvereniging toelichting gaf op haar nieuwste plannen. De barricaderende dame verontschuldigde zich dat ze ‘vergeten’ was de kopers uit de wijk te informeren dat deze vergadering exclusief voor huurders was. Wat de vier bedremmelde kopers voor kwaads konden doen in de zaal, kon ze ons niet vertellen. Daar zouden we nog een brief over krijgen.
Die kregen we inderdaad. Al voor we de eerste huurders zagen terugkeren van de vergadering, zat ie in de bus. De brief zei dat de woningbouwvereniging er ‘opeens’ achter was gekomen dat sloop + nieuwbouw maar een klein beetje duurder was dan renovatie van de wijk, het plan tot nu toe. Of de huurders daar eens over na wilden denken.
Inmiddels zijn we een ‘kopersvergadering’ verder en zit Leon in een commissie die in een paar weken tijd even moet aangeven in wat voor soort wijk de wijkbewoners eigenlijk willen wonen, na renovatie/nieuwbouw. In januari is de vergadering, waarin hun ‘plan’ wordt gepresenteerd.
Ik zal er verder niet te veel over schrijven, maar kort gezegd hopen we nu dat de soep niet zo heet wordt gegeten als ie is opgediend. Wij blijven lekker wonen waar we wonen. Sowieso worden we niet uitgekocht – en uit mezelf wil ik hier echt nog lang niet weg. Wel lijkt onze uitbouw nog eens extra lang te duren. Daarom gaan we binnenshuis de boel reorganiseren. Maar daarover later meer.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| maandag 5 oktober 2009 |
De dwarsfluit is binnen! Het heeft heel veel voeten in de aarde gehad, maar vanavond wandelde er een mooie glimmende dwarsfluit voor Steffie het huis in.
(Steffie zou eigenlijk les gaan krijgen van een vriendin van ons, maar toen die haar eigen lidmaatschap bij de harmonie stopzette, wilde die harmonie Steffie geen fluit meer lenen – en het leek onzeker of Steffie volgend jaar dan nog wel bij het opleidingsorkest zou worden toegelaten. Dat bleek allemaal ruim na de vakantie. Een erg vervelende situatie. We besloten toch te kijken of er nog plaats was op de muziekschool – die plek kon gemaakt worden – toen wilde de harmonie wel een fluit uitlenen, maar die bleek er niet te zijn – er zou een nieuwe tweedehandse komen – en die werd vandaag bij ons bezorgd. Door een dame die letterlijk van toeten noch blazen wist.)
Met een fotoboek over muziekinstrumenten ernaast, bekeken we hoe de fluit – die in drie stukken in een koffertje zat – eigenlijk in elkaar hoorde te zitten. We vonden het alle vier even spannend: onze huisfluit. En we probeerden er allemaal een geluidje uit te krijgen.
Woensdag heeft Steffie haar tweede fluitles. Vorige week mocht ze even blazen op de gouden fluit van de juf. Overmorgen zal ze leren hoe deze spannende glimbuis werkelijk in elkaar steekt.
0 reactie(s) Reageer
|
|
|
| zaterdag 3 oktober 2009 |
Ineens zie ik mijn eigen hand terug op de Flickr-pagina van vriendin K. De K van de weblog Puur Kaat. En het grappige is dat er dus allemaal mensen zijn uit ergens-ter-wereld die iets vinden van die hand. Mijn hand. Mijn hennabeschilderde hand op mijn 40ste verjaardagsfeestje. Maar volgens mij heeft K er nog een foto doorheen afgedrukt ofzo. Toch nog eens aan haar vragen hoe dat zit.
0 reactie(s) Reageer
|
| |
|
|
de familiewebsite van Maartje, Leon, Steffie & Lore 
