Steffie en Lore logeren bij bonma & bonpa 4 t/m 11 september 2004 Terwijl Leon en Maartje een weekje samen in Frankrijk waren, hadden Maurits en ik, met de geweldige en gezellige hulp van Rosemarie, de kindjes. Wat Leon noemde: een echte win-win situatie! Het was voor ons drieën geweldig en bijzonder om ze een hele week lang met hun tweetjes mee te maken. Wij, de drie grote mensen, waren bewonderend en verwonderd en vertederd over hun kunnen en kennen en gedrag. De 'gesprekken' met Steffie, haar zelfgemaakte liedjes, de acrobatische toeren van Lore, het helemaal alleen (nou ja ...) eten van Lore en vooral de omgang van de kindjes met elkaar: de stralende blijdschap van Lore als Steffie even weg was en weer terugkwam, het knuffelen van elkaar en elkaar heel lief troosten bij pijn en verdriet. De een slaat dan de armpjes om de andere en geeft kusjes. Toen Steffie jonger was gooide ze met veel genoegen blokkentorens omver. Nu is Lore degene die het erg leuk vindt om de dorpjes, die Steffie bouwt, met één veeg omver te halen. Dit geeft weer dat het best moeilijk is om dingen met ze te doen die ze allebei kunnen en leuk vinden. Maartje vroeg mij om op te schrijven wat ze zoal hebben gedaan. Daar gaan we dan: Het meest favoriete spel: de grote plastic kegels verstoppen en zoeken in de kamer. Héél opwindend voor ze. Steffie kan zelf verstoppen (soms gewoon drie kegels tegelijk op een tafeltje!) en beide kinderen kunnen goed zoeken. Ook favoriet: spelen met water. Of we dat nu doen bij ons gemeentelijk project "Water werkt" in de straat achter ons huis, of onder de keukenkraan of gewoon in het bad. Greetje was er bij toen de kinderen buiten in het opblaasbad speelden. Ze zat, eerste rang, op de bank onder de rozen te genieten. Steffie noemde haar keurig 'Grootmoesje Greetje', maar gewoon 'Greetje' was ook oké. Wandelen in het bos is vooral met Steffie een genoegen. Hoe moeilijker paadjes, hoe leuker. Lore daarentegen loopt wel stukken zelf, maar moet toch hele gedeeltes van de wandeling in de wandelwagen of in de rugdrager. Die keer met de rugdrager was ze in een brulbui. Waarschijnlijk deden wij iets niet goed. Ze wilde in ieder geval niet in dat ding en ze wilde ook niet lopen, dus heb ik haar op de arm gedragen. Steffie verzamelde intussen mooie bosdingetjes om mee naar huis te nemen. Bonpa heeft haar meegenomen naar een wei met koeien om te laten zien dat koeien met hun tong bij hun neus kunnen komen. Jammer genoeg wilden de koeien niet. In het dorp Kekerdom werd een wedstrijd 'zandsculpturen maken' gehouden. Je kon er meer dan levensgrote figuren zien waaronder Winnie de Poeh. Voor kleine kinderen was er een grote berg van dat speciale sculpturenzand met veel water er bij en emmers en zo waar de kinderen zelf aan de slag konden om zandbeeldjes te maken. Steffie en Lore zijn er ook een beetje mee bezig geweest, vooral leuk voor de foto voor later! Steffie en bonpa zijn samen, ieder op de eigen fiets, naar de supermarkt gegaan. Ik hield stiekem mijn hart vast, maar gelukkig kwamen ze opgetogen thuis! Bij de overburen zijn bouwactiviteiten. Dus deed Steffie haar laarzen aan toen we daar een kijkje gingen nemen. Maja had schattig voor kinderspeelgoed gezorgd en limonade en Jip & Janneke-servetjes. Heel leuk. Natuurlijk wilden we ook even naar tante Lore in Nijmegen. Het werd een enig bezoek, want de kinderen mochten op de bijzettafeltjes in de salon klimmen en er onderdoor kruipen en ze kregen limonade en er waren geheime paadjes in de grote tuin (leuk voor Steffie) en tante Lore had heel veel grind waar je in rollen kon en waar je ook wel mee gooien kon (leuk voor Lore). Dat Lore er zo lachend en stout bij keek begrepen we later want Maartje zei ons dat dat natuurlijk thuis niet mocht. Steffie mocht mee om de caravan op te halen en ook heeft ze goed meegeholpen om hem in orde te maken (pootjes uit, etc). Later hebben we met ons vijven gezellig in de caravan wat zitten drinken. Op het moment dat ik deze terugblik probeer te schrijven zitten Maurits en ik heerlijk op camping 'La Garenne' in Bedoin in de Vaucluse. Maartje heeft ons dit plekje aangeraden. We kijken uit op het speeltuintje waar vorig jaar Steffie speelde. Nu is er al dagen lang geen kind te bekennen, jammer genoeg. We gaan maar eens een duik in het zwembad nemen. Bonma Marjolijn.