| Mijn geboorteverhaal |
Yvonne Bakker, de verloskundige waar ik altijd met pappa en mamma op bezoek ging, vond
dat ik pas op 14 januari 2001 tevoorschijn mocht komen. Maar daar had ik helemaal geen zin in!
Het klonk allemaal zo spannend daar buiten en ik zat me een beetje te vervelen in m'n uppie. En om
heel eerlijk te zijn: ik was ook een beetje bang voor Kerstmis. Mamma eet namelijk altijd veel teveel
en het wordt heel krap in zo'n buik als je hem moet delen met een kalkoen.
Dus toen niemand keek begon ik mamma stiekem te kriebelen. Die deed net alsof ze niks voelde en stapte
op de fiets om boodschappen te doen. Dat was vrijdagmiddag.
Toen we thuiskwamen ging ze vanalles doen en kreeg ik helemaal geen aandacht. Dus om acht uur, terwijl
ze aan het koken was, prikte ik snel mijn ballon door. Plens, al mijn zwemwater gutste naar buiten en
mamma schrok geweldig. Ze ging meteen op bed liggen. En toen kwam pappa thuis van de kerstbijeenkomst
op z'n werk. Ik rook meteen dat hij de nodige wijntjes op had en terwijl hij Yvonne belde maakte ik
alvast een gaatje van 4 cm.
Tsjonge, wat had die Yvonne een koude handen. Vreselijk. Maar ik vond haar toch heel aardig, want we
mochten een ritje met de auto gaan maken; joepie, helemaal naar Breda, naar het Ignatius ziekenhuis.
Pappa moest eerst nog snel een tas inpakken en de autoruiten krabben en toen gingen we door de
vrieskou op weg. Ik had het natuurlijk lekker warm en bleef onderweg mamma verder kriebelen, zodat
ik in de verloskamer al goed naar buiten kon kijken door een gaatje van 10 cm.
|
|
 |
Wie het precies was weet ik niet, want ik zat een beetje klem en kon me niet omdraaien, maar iemand
begon me te duwen richting Yvonne. Steeds een stukje verder en dan weer eventjes niet. Dan kroop ik
weer een stukje terug, want ik vond het best eng. Maar ik was nog niet zo sterk als nu en begon
de strijd te verliezen.
Twee dagen oud
Ik had het nog best eventjes volgehouden als Yvonne niet een draadje in mijn hoofd had gedraaid.
Dat was zo vervelend dat ik maar snel naar buiten ben gekropen waar ik gelukkig door haar werd opgevangen,
vlak boven een gapende afgrond. Zo, dat was dat. Mijn longen hadden de hele tijd dichtgedrukt
gezeten en nu kon ik ze eindelijk opblazen en toen ik de lucht weer uitblies ontdekte ik dat je
daarmee geluid kon maken. Eigenlijk niet zo bijzonder, maar iedereen vond het zo leuk dat ik er
nog een tijdje mee door ben gegaan. Rare jongens, die grote mensen.
Oh ja, ik zag op de klok dat het 23 december 2000 was en 0:48 uur.
|
de
familiewebsite van Maartje, Leon, Steffie & Lore 
