| Mijn geboorteverhaal |
Toen ik maandag 7 april wakker werd in de buik van mamma scheen er een heerlijk zonnetje. Pappa ging om een uur of negen
naar Wageningen voor z'n werk en een tijdje later kwam mijn toekomstige tante Annebelle op bezoek. Die kwam helpen om
alles klaar te maken voor mijn komst. Ramen lappen en zo. Ik had nog een week de tijd dus er was geen reden om me te gaan haasten.
Mijn toekomstige zusje Steffie was er ook. Mamma en tante praatten over de geboorte van mijn zusje. Ik hoorde
mamma opeens zeggen dat Steffie meer dan drie weken te vroeg was gekomen. Tsjonge, ik was dus eigenlijk nu al later
dan mijn zusje. Dat leek me niet zo best: om nu al gelijk bij het begin een achterstand te hebben.
Ik besloot om snel een goed moment af te wachten.
Even voor twee uur ging Steffie naar bed. Mamma zou ook gaan slapen. De kust was veilig voor een onverwachte
aanval. Ik prikte een beetje in het vruchtvlies waardoor mamma wat vruchtwater verloor.
Mamma schrok natuurlijk, maar bleef toch heel rustig. Ze wist dat het heel snel kon gaan.
Ze ging naar de wc en verloor weer wat vruchtwater.
Terwijl ze in de kamer op de ondersteek zat belde ze naar Myriam in de straat om te vragen of Steffie daar naar toe
kon komen. En ze belde pappa om te zeggen dat hij snel naar huis moest komen. Voor pappa kwam het ook heel
onverwachts. Hij zat net met een geleerde onderzoeker te prater over paprika's. Ze wisten niet zo goed hoe je nou het beste
de uitgroeiduur van een paprika kon middelen. Dat was dus wel even een omslag. Hij stapte snel in de auto om
naar huis te rijden.
Ondertussen had Annebelle de verloskundige gebeld. Die was er binnen een paar minuten. Op haar
kaartje van mamma stond namelijk: "bevalt vlot!". En dat wist ik ook. Dus ik was al lekker aan het duwen en trekken
daar binnen. Mamma kreeg de een na de andere heftige wee. Yvonne Bakker, de verloskundige, zei dat ze maar op het bed
moest blijven liggen want anders zou het zo snel gaan dat pappa niet meer op tijd zou komen.
|
|
 |
Dat vond ik ook jammer,
dus ik hield me een beetje in. Maar toen pappa even voor drieën binnenkwam liet ik me gelijk helemaal gaan. Mamma had
zulke heftige weeën dat pappa helemaal niks mocht zeggen en hij mocht haar ook niet aanraken. Dus hij zat er maar
stilletjes naast. Agnes, de kraamhulp, was er ondertussen ook en mamma zei dat Annebelle er ook bij mocht zijn. Het
was dus gezellig druk in de slaapkamer. Mijn publiek was er, nu ik nog.
Ik had dat nog niet gedacht of ik werd krachtig naar voren geduwd. En nog eens. En nog eens. Ik voelde zelfs al
een beetje koude lucht op mijn kruintje. Ik kon niks meer doen. M'n hoofd floepte eruit en na nog zo'n ferme duw glibberde ik helemaal naar
buiten, recht in de armen van Yvonne. Die legde me in een beweging op de buik van mamma. Of het nou van de kou was
of van de spanning, ik weet het niet, maar ik begon meteen te schreeuwen. Dat leek iedereen leuk te vinden dus ik
ging maar door. Ik keek tussen twee schreeuwen door op de wekker en zag dat het 15:54 was.
Na een tijdje kwam pappa met een grote schaar om de navelstreng door te knippen en toen stond ik er helemaal
alleen voor. Yvonne ging me nog controleren (ik mocht zelfs een stukje lopen) en toen lieten ze me eindelijk bij
mamma aan de borst drinken. Dat was heerlijk en ik werd helemaal rustig.
Dat duurde echter niet lang, want mijn moederkoek waar ik al die tijd van had gegeten, moest ook nog naar buiten.
Die zat echter vast en wilde niet komen. Yvonne belde een ambulance en mamma werd met loeiende sirenes naar Breda gebracht.
En ik reed er met pappa achteraan. Niet zo hard als de ziekenauto hoor. Ik vond het wel een beetje eng en moest
huilen, maar pappa streelde me steeds over mijn handje en dan was het weer goed.
In het ziekenhuis moesten we een hele tijd op mamma wachten. Die kwam opeens in een groot bed de kamer op en
toen mocht ik eindelijk lekker rustig bij haar gaan liggen en kon ik opnieuw gaan drinken.
De volgende dag gingen we met z'n allen weer lekker naar huis.
|
de
familiewebsite van Maartje, Leon, Steffie & Lore 
